ديگرى نيست ، او براى رسيدن به بهشت و درختان و جويبارهاى بهشتى كارى نمىكند ، چنان كه ترك كفر و معاصى براى او انگيزه‌اى جز وجه اللّه الاعظم ندارد . ترس از آتش نمىتواند محرّك او به بركنارى از كفر و معصيت بوده باشد . خندهء او موقعى است كه در مقابل قضاى الهى ، رضا و تسليم را مانند حلواى شكرين مىچشد . آيا بنده‌اى كه به اين حال روحى باعظمت نايل شود ، جهان به امر و فرمان او نمىگردد ؟ مرگ او و مرگ فرزندانش در راه خدا و طبق مشيّت او مانند حلوايى است كه در گلويش فرو مىرود . جان كندن فرزندان از نظر آن انسان با وفا و جنازهء آن فرزندان مانند ميوه‌هاى چيده شده از درخت در مقابلش جلوه مىكند ، پس چنين شخصى به دعا كردن نيازى ندارد ، مگر اين كه رضاى خدا را در دعا و نيايش ببيند « 1 » . آرى ، رضاى در برابر مولا و خواسته‌ها و تقديرات و قضايش ، شيرين‌ترين ميوه براى سالك راه است و رضاى نسبت به حق از بهترين حالات پرارزش قلب انسانى است و فتح و گشايش دل به حال رضاست . وَفَتْحُ الْقَلْبِ فى الرِّضا عَنِ اللّهِ . و به قول عارف دل آگاه ، حاج ملا هادى سبزوارى : الهى ! بر دلم ابواب تسليم و رضا بگشا * به روى ما درى از رحمت بىمنتها بگشا ره ما را به سوى كعبه صدق و صفا بنما * در ما را به سوى گلشن فقر و فنا بگشا

--> ( 1 ) - تفسير و نقد و تحليل مثنوى : 7 / 419 .